Jeszcze jeden czy wtedy już mnie nie zerżniesz?
W gównie pław się beze mnie, łajdaku.
- Dwie whiskey, kochana. - Skoro mowa o gównie, co to za smród?
Czekasz na kogoś?
Mam towarzystwo, tylko milczące.
Mój towarzysz odpoczywa.
- Zasnął. - O kim ty gadasz?
- Co to za akcent? - Ja i brat wolimy pić w spokoju.
Obudziłeś się?
Witaj w świecie żywych.
Nie?
Napijemy się.
Gdy tylko ten bezmózgi mieszaniec da nam spokój.
Mnie nazywasz mieszańcem?
Spójrz na siebie.
Różnica między nami a tobą jest taka,
że przypłynęliśmy tu aż z samej Afryki na statkach Holenderskiej Kompanii.
Pracujesz dla Holendrów.
Powinienem cię za to zabić.
Jak się masz, Kobus?
Tak, pracujemy dla Holendrów.
Od dawna, jak widzisz.
Nie wyszło nam to na dobre.
Zwłaszcza Kobusowi.
Pij, Kobus.
Zdrowie.
Nie ma to jak ogień w żołądku!
Picie dobrze robi na głowę. Konserwuje skórę.
Zdradzam twoje sekrety, Kobus?
Kim jesteś, popaprańcu?!
Ja to Kurt. A to mój Kobus.
Bliźniaczy brat.
Przystojniejszy.
Nie widziałem cię tutaj.
- Jak wlazłeś do miasta? - Co ci do tego?
Czyżbyś chciał wyleźć?
To nie jest dobry pomysł.
Na wzgórzach pełno holenderskich żołnierzy.
Wynieś się z mojego cholernego baru, bo śmierdzisz jak gówno,
a ten głupi akcent i jeszcze głupszy łeb w słoiku straszą mi gości.
Tak? To był twój pomysł.
- Ja chciałem iść do Chińczyków. - Precz!
I zabierz to ścierwo.
Posłuchaj, przyjacielu,
po co te nieuprzejme słowa?
Mój brat Kobus nic do ciebie nie miał,
a ty go uraziłeś.
Nie zapomni tego.
Jesteś pieprzonym pijaczyną.
Co mi niby zrobi ten kawał gnijącego mięcha?
Ugryzie?
Nie.
Kazał cię zabić.
Głupio tak obrażać tych, którym gorzej poszło.
Zobaczysz, jak tobie pójdzie...
z dziurą w głowie.
Rzuć broń,
bo rozwalę słój.
I twój brat nie będzie już taki przystojny.
Odsuń się.
Lubię cię.
Harda jesteś.
Co powiesz na trójkącik ze mną i braciszkiem?
Pierdol się!
- Ona jest moja. - Chciałbyś, Kobus?
Opuścić broń!
- Mamy problem? - Bronię honoru brata.
Ten kutasina go obraził!
Złodzieje nie mają honoru.
Odłóż broń.
Odłóż broń albo cię zabijemy,
a słój zabierzemy i ciśniemy do ścieku.
Szczury się zabawią.
Racja, Kobus.
Dobra, strażniku.
Rzucę broń,
jeśli tylko zamkniesz mnie i brata w tej samej celi.
Boi się ciemności.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
GRISSE
Co ci się stało?
- Dziękuję za pomoc. - Gdy pijesz wodę,
pamiętaj, kto kopał studnię.
To mnie powinieneś dziękować, samuraju.
Gdyby nie ja i moje dziewczyny, srałyby tobą świnie.
Wybacz, pani Chee.
Zawsze będę miał wobec ciebie dług.
Dziś wieczorem możesz zacząć spłacać.
Czas zwilżyć wysuszoną kuciapkę.
- Zrobię wszystko, by cię zadowolić. - Zapowiedź pewnej porażki.
Nie szukam chłopca, tylko mężczyzny!
Porozmawiamy o tym, dłużniku. Będziemy mieć mnóstwo czasu.
Co z De Wittem?
Sprawdza nas.
Poprosiłam o czas do namysłu, a on się zgodził,
ale sądzę, że realizuje swój plan.
Odbyła się walka?
Teraz masz też dług wobec Marana.
Gdyby nie on, byłabyś martwa.
Rada domaga się odpowiedzi i planu.
Wieczorem kolejne przeklęte spotkanie!
- Muszę jeszcze z kimś pomówić. - Nikomu nie ufaj, skarbie.
Nawet mnie.
Ale wiedz, że w ciebie wierzę i poprę cię podczas rady.
W moim świecie przetrwa tylko kurwa.
W twoim jest jeszcze trudniej.
Nie zazdroszczę ci, ale spróbuję ułatwić walkę.
W końcu jestem łonem tego miasta!
Dzień dobry.
Odpowiedź z Batavii. Nie wyślą ludzi,
dopóki lord Fen Kline nie zaznajomi się z sytuacją.
Przeklęte upasione robale z Batavii.
Potrzebuję ludzi, nie cholernych lordów.
- Może przybyć już dziś wieczorem. - Szybko.
Interesy rodowe napędzają do działania lepiej
niż interesy Korony.
Dobrze.
Urządzimy kolację,
podczas której opiszę jego lordowskiej mości sytuację
i położenie jego syna.
Zamilcz, przeklęty! Zdajesz się ptakiem z piekieł!
Wiem,
wiem, bracie, ale kilka dni w lochu zapewni nam odpoczynek.
Z kim rozmawiasz?
Z bratem.
Racja, Kobus.
Pełno tu dziwaków.
Obyśmy dobrze odpoczęli.
Wynocha!
Pokój z tobą, bracie.
- Wybacz, nie chciałem przeszkadzać. - Czym się zajmujesz?
- Ocaliłaś mnie. - Pytam, co robiłeś wcześniej.
Byłem najemnikiem.
Widziałam, jak twój człowiek próbował cię zabić.
Nie wiem,
czy los celowo nas ze sobą zetknął, czy to jedynie przypadek.
I jedno, i drugie.
Co to za ludzie?
- Sprzymierzeńcy. - Raczej zabójcy.
Czemu nie spytałeś? A jeśli przysłali ich Holendrzy?
Musiałem podjąć decyzję. Zrozum.
Ty jesteś Kalia?
Wojowniczka.
To sułtan Adnan.
- Okaż szacunek. - Słyszałem o tobie.
Imię twego ojca jest sławne,
a o tobie mówi cały kraj.
Sławę zdobyłaś krwią.
To zaszczyt poznać taką wojowniczkę, Kalio.
Ukłon.
Twoje poświęcenie dla ludu zostało zauważone.
Dlatego przybyłem, żeby pomóc.
Dziękuję ci,
sułtanie.
Jestem Lena, doradczyni sułtana.
Sądzę, że powinniśmy pomówić w bardziej sprzyjających warunkach.
Dobrze.
Myślę, że nie musimy się otaczać strażami.
Zgadzasz się?
Zabijali żołnierzy wroga. Zaufaj im.
Wybacz,
lecz jako dziecko słuchałam opowieści o każdym sułtanie tej ziemi.
Twoje imię nie padło.
- Obrażasz go. - Nie.
Kalii należy się wyjaśnienie.
Jestem bratem Hamida, sułtana środkowego królestwa.
- Słyszałaś o nim? - Tak.
To marionetka Holendrów.
- Mój ojciec z nim walczył. - Ja też.
Wszystkich nas wychowano na patriotów,
lecz postępy Holendrów sprawiły, że staliśmy się bezsilni.
Przegrywaliśmy.
Ginęli mężczyźni, kobiety, dzieci.
Lud tracił wiarę w przywódców.
I tak, po kolei, od zachodu po wschód,
sułtani za pieniądze kupowali od Holendrów pokój.
Twój brat zrobił to samo?
Tak.
Próbowałem do tego nie dopuścić, lecz zawiodłem.
Miałem tylko dwa wyjścia.
Szubienica albo wygnanie.
Wybrałem to drugie. Zabrałem ludzi i uciekłem.
Wędrowałem bez celu, aż usłyszałem o Grisse.
Wiedziałem, że to znak.
- Znak? - Nadziei.
Tu narodzą się bohaterowie, którzy dadzą naszemu ludowi nadzieję.
Twe słowa podnoszą nas na duchu, lecz to nie miejsce na nowe królestwo.
Rozejrzyj się, Kalio.
Ledwie władasz miastem.
Przywódca decyduje o życiu i śmierci.
Sądzisz, że nim nie jestem?
Jesteś bohaterką.
Zdobyłaś zaufanie ludzi.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
Ale nie musisz przewodzić.
Dostrzegam twą niechęć.
Nie pragnęłaś tego.
Nie chciałaś.
Przejmę twoje brzemię.
Do tego się narodziłem.
Zapewnię ci miejsce godne bohaterów,
byś była jeszcze sławniejsza niż ojciec.
Sama mówiłaś, że potrzebna nam każda pomoc.
Razem będziemy silniejsi.
Nie widziałem, by ktoś tak szybko oprzytomniał po smoczym oddechu.
To niezwykłe.
- Zdradź mi sekret. - Nie mam żadnego.
Wiem, że tak skryty człowiek posiada duszę,
która rwie się do tego, by ktoś poznał jej tajniki.
Opowiedz o sobie.
- Podziel się historią. - Doceniam troskę,
lecz chcę zostać sam.
I po rozmowie.
Całe dnie słucham kobiet, które narzekają na cipki i kutasy.
Na kształty, rozmiary...
Że mały, cienki,
ogromny, dziwny...
Wiem o kutasach wszystko.
Jak działają,
gną się,
łamią.
- Pragnę odmiany. - To co tu robisz?
- Odejdź. - To mój dom.
A kurwy to moja rodzina.
Chee przygarnęła mnie, tak jak ciebie.
Nie jesteś jak ja.
Nie wprost, przystojniaku.
Nie.
Lecz wiele nas łączy.
Znaleziono mnie w rynsztoku. Umierającego.
Chee ocaliła mi życie.
Pracowałem dla Jambu.
Uznał, że jestem zbyt... inny.
Bo różnię się od tych jego mieszańców.
Dręczyli mnie.
Igrali ze mną.
Jak?
Jambu przegrał partię w karty.
Zabił zwycięzcę,
który utrzymywał, że przyniosłem mu szczęście.
Jambu mnie stłukł, uciął mi fiuta i wyrzucił mnie na ulicę.
Chee mnie ocaliła,
ale na to nic nie poradziła.
Wszyscy mamy tajemnice, samuraju.
Niektóre tak tragiczne, że wolelibyśmy o nich zapomnieć.
Rozumiesz już, co nas łączy?
Sądzę, że dla samuraja miecz jest tak ważny jak kutas.
A ty swój straciłeś.
Wiem, gdzie go szukać. Mój skarb przepadł,
twój można odzyskać.
- Teraz będzie ostro. - Zbliż się, a potnę cię jak rybę.
- Szefie? Do ciebie. - Spierdalaj! Później.
Jestem zajęty.
Masz mój miecz, samuraju.
Widzę, że maciory cię przyjęły, zrobiły z ciebie faceta.
- Przyszedłem po moje. - Teraz już moje,
- o ile pamiętam. - Po moim trupie.
Żyjesz,
bo ci pozwoliłem.
Teraz mnie obrażasz?
Przychodzisz do mnie
i grozisz mi na oczach moich ludzi?!
Chętnie zrobię ci kolejną dziurę,
w którą ten typ będzie mógł cię pieprzyć.
Ja nie grożę.
Ty nie masz broni, ja miecza. Zobaczmy, kto zostanie na nogach.
Jeśli znów wstaniesz,
ogłuszę cię na oczach twych ludzi. Okryję hańbą.
Nie dam ci spokoju, dopóki mnie nie zabijesz!
Teraz dowiesz się, co czuje eunuch, twardzielu.
Nie, Wei.
Bo to się nie skończy.
Na razie pies został poskromiony.
Szczeka, ale nie gryzie.
Za kogo ty się, kurwa, uważasz?
Idziesz tam i walczysz z Jambu, jakbyś wciąż miał kutasa?
A gdyby coś poszło nie tak
i zginęłaby jedna z dziewczyn?
- Wybacz, Chee. Myślałem... - Źle.
Tylko dlatego, że spotkałeś samuraja.
Myślisz, że możesz go namawiać, by się za ciebie mścił?
- Popełniłem błąd. - Żebyś wiedział.
Wiesz, czemu Jambu go wywałaszył?
Bo to złodziej.
Kradł bandzie prawdziwe skarby.
I dostał nauczkę.
Nie był bez winy i niech się cieszy, że żyje.
Ja zrobiłabym mu dokładnie to samo.
Tu każdy ma powód do płaczu, rozpaczy, zemsty.
Możemy go przełknąć
albo trzymać w ustach i w końcu splunąć komuś w twarz.
Tak przeżyjemy.
Jeśli zaczniemy walczyć, mury nie będą nikogo chronić.
Bo wszyscy umrzemy.
Bez mojej zgody nie wolno wam działać!
Przygarnęłam was. W tym przybytku to ja jestem mamuśką!
Podskoczcie mi, a zostaniecie sami z Jambu,
który nie da się więcej zaskoczyć.
To się tyczy wszystkich! Do wyrek, kurwy!
Dziękujcie Bogu za deszcz,
który ocali wasze cipki od kolejnego rżnięcia.
Dziś nie będzie klientów.
Nie chcę na ciebie patrzeć, Wei.
Spieprzaj.
Samuraju!
Ty zostań.
Chodź tu.
Patrzyłam, jak tam wchodzicie. Ze swojego okna.
Było za późno, żeby dołączyć, dlatego tylko czekałam.
Bałam się o dziewczyny.
O Weia.
Jestem twardą kurwą, ale ich kocham.
Bo są moją rodziną.
Dlatego siedziałam tam z duszą na ramieniu,
dopóki nie wykopałeś tego palanta na ulicę!
Bez broni i noża, samymi ciosami.
Od lat nie widziałam nic tak dobrego!
- Wybacz, że was naraziłem. - Starzeję się.
Myśliwi są coraz mądrzejsi.
Nie mogę być jedynym pasterzem tej trzody.
Chcę, żebyś pomógł.
Dlatego proszę cię, byś dziś stąd nie odchodził.
Nigdy nie miałem pana,
rodziny, swojego klanu.
- Jestem samotnikiem. - Miasto cię potrzebuje.
Potrzebuje kogoś, kto przywróci równowagę między dobrem a złem.
Bo teraz...
- zła jest zbyt wiele. - To nie moja walka.
Stała się twoją, gdy Kalia ocaliła nam życie.
Z radością czekałem na śmierć.
Byłeś nieprzytomnym ćpunem.
Teraz zacząłeś myśleć.
Uciekłeś z zadymionego więzienia.
Możesz odzyskać honor.
Mówiłeś, że masz wobec mnie dług, bo ocaliłam ci życie.
Wobec Kalii również, bo zrobiła to samo.
Proszę, byś go spłacił,
a nie uciekał w noc.
Lecz to twój wybór.
Nie zatrzymam cię.
Wstawaj.
Już!
Trzymajcie go.
- Trzymajcie. - Nie.
Nie tak wyglądają tortury.
- Są lepsze sposoby. - Nie rozumiesz.
Musi przeżyć, a nie chce jeść.
Słuszna uwaga.
Skoro tak, pewnie jest kimś ważnym.
- To gubernator. - Milcz i rób swoje.
To gubernator?
Jeszcze słowo, a osobiście cię powieszę,
- a do słoja nasram. - Grozisz, strażniku?
Chodzi o mojego brata czy o to, co wiem?
Dość.
Jeśli znów się odezwie,
strzelaj do słoja.
- Co tu robisz, kurwo? - Reprezentuję Jambu, wiedźmo.
Wystarczy.
Sułtan Adnan jest tym, za kogo się podaje.
Chciałabym wierzyć, że zależy mu tylko na naszym szczęściu,
lecz to wszystko zbyt dobrze się składa.
- To tylko przypadek. - Na zewnątrz zdziałałby więcej.
- Kiepska taktyka. - Żadna.
Jest mężczyzną, który chce bronić miasta.
Sułtanem, za którym podąży jego lud.
Mężczyzna z dobrego rodu jest lepszy niż Kalia?
Nie. Przewodzi nam Kalia,
lecz nie możemy zrażać sojuszników.
Nie zapraszano cię.
Mam prawo się bronić,
skoro jestem sądzony.
I oto jestem!
Przedstawiłem Kalii propozycję.
By ustąpiła i pozwoliła ci władać Grisse?
Załóżmy, że to nastąpi.
Jakie masz plany?
Kalia ma rację. Trzeba zyskać na czasie, zebrać siły i pokonać De Witta.
- Jakie siły? - Wezwaliśmy rebeliantów do Grisse.
Miasto będzie symbolem wolności.
Tu zaczniemy walczyć o wyzwolenie naszej ziemi.
- Razem, zjednoczeni. - Pod twoim przywództwem.
Oczywiście.
Jestem sułtanem.
Tego chcą ludzie i boją się Holendrzy.
Z tobą, Kalio, i Maranem u boku,
odzyskamy naszą ziemię. Zwrócimy ją ludziom.
- Twój ojciec byłby dumny. - Nic o nim nie wiesz.
Ani o ludziach, którym podobno służysz.
Narada skończona!
Wybacz, sułtanie.
Zawadza nam.
Nie obawiaj się, książę.
Oczyszczę dla ciebie drogę.
Jak możesz ucztować, gdy mój syn cierpi tortury i głód?
Lordzie,
mówiłem już, że realizuję plan.
Twój syn, Dunn, wkrótce do nas dołączy.
Usiądź i jedz.
Nie masz dzieci, generale.
Nie wiesz, przez co przechodzę.
Nie pojmujesz tego.
- Dlatego nic nie robisz! - Doświadczyłem straty, panie.
Żałoba towarzyszy mi w każdej chwili dnia i nocy.
Utrata żony to coś innego.
Powierzyłem życie syna pijaczynie!
Ciekawi mnie, czy pozwoliłbyś żonie wsiąść na pokład,
gdybyś wiedział, że kapitan jest pijakiem.
Nie mieszajmy w to spraw osobistych.
Niedostatecznie głośno wyrażałem zastrzeżenia wobec ciebie.
Do zastrzeżeń ma prawo każdy.
Chętnie stanę przed trybunałem.
Sumiennie wypełniam obowiązki.
Twój syn, Dunn, będzie wolny.
Wznieśmy toast za pomyślne zakończenie koszmaru.
Razem.
Pobudka.
Wpadłeś w tarapaty, nim udowodniłeś przydatność.
Nic nie dzieje się bez przyczyny.
- Coś za jedna? - Ta, która po ciebie posłała.
Udowodnij.
Zrób to dziś w nocy. Zajęłam się strażnikami.
Droga wolna.
- Nie nawal. - Ja?
W końcu nie musisz nas wprowadzać. Wystarczy wyprowadzić.
- A jeśli mój Dunn nie żyje? - Żyje.
Rebelianci wiedzą, jak jest cenny, i nie poważą się go skrzywdzić.
Naiwnie wierzysz, że te prymitywy dotrzymają słowa?
Jesteś głupcem.
Ja?
Mianowałeś tego niedojdę gubernatorem.
Doprowadziłeś do wybuchu rebelii i utraty miasta.
Sam jesteś głupcem.
Coś ty uczynił, szaleńcze?!
Zawiśniesz za to!
- Pobudka, gubernatorze. Idziemy. - Nie! Co robisz?
To, za co mi zapłacono.
- Wyprowadzam cię stąd. - Przyślą innego.
Wolisz mnie czy brata? On myśli, ja działam. Wybieraj.
Zabieraj ode mnie to gnijące truchło!
Obraź go jeszcze raz, a zginiesz.
Wynośmy się stąd!
Jesteś szaleńcem!
Nie idę z tobą ani z twoim śmierdzącym, gówno wartym braciszkiem!
Kurwa!
Wiem, że nie taki był plan, Kobus!
Znikajmy stąd.
Twój syn, Dunn, żyje.
To ma być dowód?
Postradałeś zmysły?
Zapominasz, że lordowie czekają na moją decyzję,
czy posłać ci posiłki. Nie dostaniesz ich.
Dopilnuję,
by nieudana próba stłumienia rebelii kosztowała cię stanowisko!
Trzeba cię było odesłać do Amsterdamu.
Razem z twoją kurwiącą się żoną.
Choć szkoda dobrego statku.
Już nie wrócił.
Jak miała na imię?
Tak!
Penelope.
W sam raz dla syreny.
Wyobraź sobie
żerujące na jej wzdętym truchle ryby,
oczy, niegdyś przepełnione miłością,
teraz puste, pełne robactwa...
Pchnij posłańca do Batavii.
Zaatakowali nas zabójcy z Grisse.
Lord Van Klein niestety umarł od otrzymanych ran.
Zażądaj posiłków.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Wojtek Stybliński